2013/Feb/11

ก่อนอื่นต้องขอบคุณกำลังใจจากใน Facebook ที่ให้สู้ต่อและอย่าหมดหวัง หลังจากที่คิดว่าพอทำใจได้แล้ว
กิ๊ฟอยากเขียนเอนทรีนี้ขึ้นเพื่อระลึกถึงช่วงสั้นๆของความทรงจำที่ดีที่สุดของชีวิต...ความทรงจำที่ทำให้กิ๊ฟ
มีความสุขและทุกข์ได้มากมายเหลือเกิน

-------------------------------------------------------------------------

หลังจากเอนทรีเก่าๆก่อนหน้านี้ ที่เคยเขียนถึงการผ่าตัดส่องกล้องเลาะพังผืด คุณหมอเคยบอกเอาไว้ว่า
ท่อนำไข่สองข้าง ตันไปแล้วหนึ่งข้างเนื่องจากการถูกพังผืดดึงรั้งไว้นานจนเกินเยียวยา เหลืออีกข้างไว้...
ที่แม้ไม่ตัน ก็ไม่เต็มร้อย หมอบอกว่า โอกาสที่จะท้อง มีให้ลุ้นแค่เดือนเว้นเดือน คนปกติธรรมดาที่สุขภาพสมบูรณ์
ยังมีโอกาสลุ้นได้แค่ 30% ต่อเดือน ลองคำนวนแบบโง่ๆในใจ โอกาสของอิกิ๊ฟช่างริบหรี่จริงๆ

ผ่านพ้นปีใหม่ 2556 มา พร้อมกับข่าวดีที่บริษัทจะพาไปอิตาลีเดือนมีนาเพราะยอดขายปีที่แล้วเกินเป้า พร้อมๆกับ
ที่พี่บึ้กเกิดใจดี ยอมตกร่องปล่องชิ้นพาไปเที่ยวยุโรปด้วยกันเป็นทริปแรกตอนสงกรานต์ ดีใจได้เที่ยวสองเด้ง
ถึงจะเปิดปีใหม่มาแบบงานล้นทะลัก นอนดึก ตื่นเช้า ทำงานเสาร์-อาทิตย์ ก็สู้ตายเพราะรู้ว่าอีกไม่นาน
ก็จะได้หยุดแบบยาวๆแล้ว

ประจำเดือนมาครั้งสุดท้ายวันที่ 3 มกราคม พอผ่านวันครบรอบแต่งงานสามปี (22 มกราคม) ไป ก็เริ่มเจ็บหน้าอก
กว่าจะครบกำหนดประจำเดือนมาก็อีกตั้งสองอาทิตย์ ยังแอบสงสัยว่าทำไมเดือนนี้มันเจ็บเร็วตั้งกะไก่โห่
หมอที่เคยให้กินยาจีนบอกว่า ถ้าเจ็บหน้าอกก่อน ปจด มา แสดงว่าเราแอบเครียดหรือกังวล พอเดือนไหนที่
ไม่ได้สนใจเรื่องมีลูก ก็ไม่เจ็บหน้าอกจริงๆด้วย ยังงงตัวเองเลยว่าเดือนนี้ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรสักหน่อย
ทำไมเกิดเจ็บหน้าอกได้ แต่ก็เลิกสนใจ เพราะเดี๋ยวพอ ปจด จะมา มันก็หายเจ็บไปเอง

1 กุมภา : มีมูกสีชมพูจางๆติดทิชชู่ตอนเข้าห้องน้ำ สัญญาณของป้าจะมาเยี่ยม

30 มกราคม - 3 กุมภา : วัดอุณหภูมิเล่นๆทุกเช้าก่อนตื่นนอน เพราะอยากรู้ว่าอุณเดือนนี้เป็นไง ประหลาดมาก
ที่อุณคงที่อยู่ 36.7 มา 5 วันติด แล้วพอวันที่ 3 กุมภาที่ ปจด ควรจะต้องมา (เผื่อไว้ที่รอบ 33 วันที่เคยยาว
ที่สุดในชีวิต) อุณก็ยังสูงแตะ 36.8

4 กุมภา : ใจเต้นตึกตักมากตอนวัดอุณตอนเช้าเพราะกลัวมันหล่นลง แต่มันสามารถแตะ 36.9 ได้อย่างสวยงาม
วันนี้รู้สึกท้องผูก ทั้งที่ปกติเป็นคนเข้าห้องน้ำปกติ เรอมากกว่าปกติ แอบตดบ่อยกว่าเดิม (พี่บึ้กได้ยินด้วย -_-')

5 กุมภา : เป็นวันที่สองที่อุณยังอยู่ 36.9 สังหรณ์ใจว่าสงสัยเดือนนี้มีเซอร์ไพรส์ ไม่มีวี่แววของ ปจด เลย
รู้สึกว่าอุณตั้งแต่ท้องลงไปร้อนผิดปกติ อีกอาการที่ประหลาดคือชีพจรที่คอเต้นแรงมาก แรงจนได้ยินเสียง
ชีพจรตัวเองเลย

6 กุมภา : ตอนตีสองร้อนมากจนตื่น ชีพจรเต้นแรงจนกลัวจะวูบ แสบท้องเหมือนไม่ได้กินข้าว ปลุกพี่บึ้กให้ช่วย
ลงไปเทนมขึ้นมาให้ มั่นใจ 60% ว่านี่มันไม่ปกติแล้ว ตัดสินใจตอนหกโมงเช้าว่าจะเทสถ้าอุณยังไม่ตก

.....
...
.
.
.
.
.


สองขีดแรกในชีวิต แม้ขีดที่สองจะยังจางมาก แต่ก็ไม่ต้องถึงกับเพ่งเหมือนกับหลายๆคนในเน็ต ไปลองดู
ที่คนอื่นเค้าถามๆกัน ส่วนใหญ่บอกว่า "จางแค่ไหนก็ท้อง"

ก่อนที่ขีดที่สองจะโผล่ขึ้นมา อิชั้นทิ้งที่เทสลงบนพื้นเรียบร้อยแล้ว คิดในใจว่ามันก็เป็นอีกครั้งที่ไม่สมหวัง
ผ่านไปสองนาที กำลังจะหยิบทิ้งลงถังขยะ ก็เห็นขีดจางๆทักทายสายตาเรียบร้อย วินาทีนั้น เหมือนคนตาฝาด
ถามตัวเองว่านี่มันใช่เหรอ เราท้องจริงๆเหรอ ??

วิ่งไปกระชากพี่บึ้กจากที่นอนให้มาช่วยดู พี่บึ้กยังเมาขี้ตาอยู่แต่ก็งัวเงียมาเปิดไฟดูให้ ถามว่าทำไมมันจาง
แต่ก็คอนเฟิมว่าไม่ต้องตะแคง ไม่ต้องตีลังกาก็ยังมองเห็น

เลยบอกพี่บึ้กว่า เย็นนี้ไปหาหมอกันนะ ไปตรวจดูให้แน่ใจ เพราะคำพูดของหมอนเรศรยังดังในหัวว่า
ถ้าท้องเองได้ ก็ต้องระวังท้องนอกมดลูก เพราะท่อนำไข่ข้างที่ยังใช้การได้ของเราไม่ปกติ

หกโมงเย็นที่ BNH เราเล่าเคสของเราให้หมอฟังเรื่องพังผืด เอารูปที่เทสให้ดู หมอบอกว่าน่าจะท้องแล้วล่ะ
อายุครรภ์น่าจะประมาณห้าวีค ให้เราลองเจาะเลือดดู ถ้าฮอร์โมนขึ้นถึง 1 พัน วันรุ่งขึ้นให้กลับมาซาวเพราะ
แผนกจะปิดแล้ว และจะให้ทางแลปเป็นคนโทรแจ้งผลเลือด ถ้ายังไม่ถึงพัน ให้รอมาอีกทีวีคหน้า

3 ทุ่มของวันที่ 6 พยาบาลของแผนกสูติโทรมาแจ้งว่า ผลเลือดได้ 71 เราถามว่าสรุปท้องไม๊ พยาบาลก็ตอบ
แบบไม่แน่ใจว่า ก็น่าจะท้องแหละค่ะ แต่ก็อาจจะมีบางอย่าง บางอย่างอะไรวะ ทำไมพูดไม่เคลียร์ เข้าใจว่า
ฮอร์โมนเราคงน้อยมากเมื่อเทียบกับอายุครรภ์ กังวลใจแต่พี่บึ้กบอกให้ใจเย็นๆ รอกลับไปเจอหมออีกทีดีกว่า

7 กุมภา : อุณเช้านี้ 36.8 คัดหน้าอกเหมือนเดิม ท้องว่างเมื่อไรก็จะแสบท้อง เช้านี้เทสอีกรอบ ขีดที่สองยังจาง
อยู่เหมือนเดิม แต่ตอนเย็นกลับมาดูมันเข้มขึ้นกว่าอันแรกให้ใจชื้น

8 กุมภา : วันนี้ไม่เข้าออฟฟิสเพราะตั้งใจไปออกตลาด กะว่าจะไปดูแค่เทสโก้ กับบิ๊กซีแล้วก็เอารถไปเข้าศูนย์
แต่ตอนเย็นหลังจากกลับมา ปวดท้องหน่วงเหมือน ปจด จะมาแล้วก็ร้าวลงขานิดหน่อย เริ่มนอยด์แต่มาม้าบอก
ว่าให้นอนพักเยอะๆ อย่าเดินมาก (ไม่รู้สึกว่าตัวเองเดินเยอะมากจริงๆนะ Y_Y)

9 กุมภา : อาการปวดหน่วงๆหายไปแล้ว แต่ยังไม่หายกังวล อาการแสบท้อง ท้องว่างเริ่มหายไปด้วย ตัดสินใจ
บอกพี่บึ้กว่า กลับไปหาอาจารย์ นเรศร พรุ่งนี้ดีกว่า อย่างน้อยอาจารย์ก็เป็นคนผ่าตัดให้ น่าจะเข้าใจเคสของเรา

10 กุมภา : ระหว่างรอพบหมอ เข้าห้องน้ำ มีเลือดจางๆติดทิชชู่ออกมาอีกแล้ว หมอบอกว่าท้องแล้วแน่นอน
น่าจะประมาณ 4 วีคกว่า ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องคิดมาก เบบี๋ยังเล็กมาก ค่าฮอร์โมน 71 ก็ปกติตามอายุครรภ์
อาการเลือดออกและปวดหน่วงท้องก็ไม่ต้องกังวล เรื่องปกติของท้องอ่อน สรุป ถ้ามีเลือดออกถี่ๆค่อยมาหาหมอ
นัดอีกที สองอาทิตย์ ถึงตอนนั้นต้องเห็นหัวใจและถุงว่าน้องอยู่ในมดลูกรึป่าว

10 กุมภา 4 ทุ่ม : เลือดออกมากกว่าเดิมแต่ยังจางๆเป็นสีส้ม ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ ไม่รู้จะทำยังไง
พี่บึ้กจะพาไปหาหมอ แต่เราตัดสินใจว่าถ้าพรุ่งนี้ยังมีเลือดอีก ค่อยไปหาแล้วกัน ตอนนอนสวดมนต์ถึง
เจ้าแม่กวนอิมจนหลับ อธิษฐานขอให้คุ้มครองเบบี๋ของเราให้ปลอดภัย

11 กุมภา : เข้าห้องน้ำตอนเช้า เลือดติดทิชชู่เหมือนเดิม เลยบอกพี่บึ้กว่าไป รพ กันเถอะ อุณเช้านี้ลดเหลือ
36.7 ใครจะว่ายังไง เราว่าอุณหภูมิของร่างกายนี่แม่นยิ่งกว่าหมอดูอีก หน้าอกคัดน้อยลง ลางสังหรณ์ว่าลูก
อาจจะไม่อยู่กับเราแล้ว ทำใจ...บอกกับตัวเองว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

ตอนตรวจภายใน หมอก็บอกว่ายังมีเลือดออกมานะจะขออุลตร้าซาวด์ ตอนที่หมอสอดเครื่องมือไปรอบๆ
ใจเราโหวงๆมาก เพราะในโพรงมดลูกไม่มีอะไรเลย เราถามหมอว่าหมอเห็นถุงตั้งครรภ์ไม๊คะ หมอบอกว่าไม่มี
แต่ผนังมดลูกหนาเหมือนคนตั้งครรภ์ ลูกอาจจะยังเล็กมากเลยยังไม่เห็นถุงก็ได้ หมอเลยขอเจาะเลือดเพื่อดู
ค่าฮอร์โมน

1 ชม แห่งการรอคอยช่างทรมาน จนในที่สุด หลังจากเดินเข้าห้องหมอ หมอก็เงยหน้ามามองแล้วบอกว่า
"ไม่ค่อยดีนะ ฮอร์โมนลดลง" น้ำตาอิกิ๊ฟไหลพรากแบบไม่อายหมอ อายพยาบาล
"ตอนนี้ฮอร์โมนเหลือ 40 คิดว่าเลือดคงค่อยๆออกมากขึ้น หมอเสียใจด้วยนะ"

นาทีนั้น ไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว พยายามกลั้นน้ำตาสุดชีวิต แต่มันกลั้นไม่ได้เลย หมอบอกว่ามันเป็น
Natural selection ถ้าเค้าไม่สมบูรณ์ ธรรมชาติก็จะทำให้เค้าหลุดไปเอง ผู้หญิงที่ตั้งท้องภายใน 3 เดือนแรก
มีโอกาสแท้ง 10-15% หมอนัดให้กลับไปเจาะเลือดอีกทีวีคหน้า ถ้าฮอร์โมนเหลือ 0 ก็จะเป็นการแท้งสมบูรณ์
ไม่ต้องขูดมดลูก ระหว่างนี้อาจจะปวดท้องบ้าง ถ้าปวดมากให้รีบกลับมา อาจจะมีชิ้นเนื้อออกมาได้

เราเดินออกจากห้องหมอเข้าไปร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ ขนาดทำใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินจริงๆกลับไม่เชื่อตัวเอง
ว่ามันเกิดขึ้นกับเราจริงๆ เราแท้งแล้วจริงๆ

------------------------------------------------------------------------

มาม้าอยากจะบอกนู๋ว่า ขอบคุณที่ทำให้มาม้ามีความสุขมากที่รู้ว่ามาม้าท้องเองได้ตามธรรมชาติ
นู๋มาทีเผลอไม่ทันให้มาม้าปะป๊าตั้งตัว แล้วนู๋ก็จากไปอย่างเงียบๆไม่ทำให้มาม้าต้องทรมานเลย
ความรู้สึกที่ได้รู้ว่าเรากำลังจะเป็นแม่ เป็นความรู้สึกที่พิเศษที่สุดในชีวิตแม้มาม้าจะยังไม่อยากเชื่อว่ามันเป็น
เรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับมาม้าก็ตาม

ดังนั้น มาม้าจึงเลือกที่จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้ที่บันทึกหน้านี้ เพื่อยืนยันว่านู๋มีตัวตนและเรื่องที่เคยเกิด
ขึ้นระหว่างเราเป็นเรื่องจริง แม้มาม้าจะยังไม่มีโอกาสได้เห็นหัวใจนู๋เต้น แต่มาม้าอยากบอกว่า
ทั้งปะป๊าและมาม้าจะเตรียมตัวเองเพื่อดูแลนู๋ให้ดีที่สุดในวันที่นู๋กลับมา...เป็นลูกของเราอีกครั้ง



Comment

Comment:

Tweet


สู้ๆนะค่ะ เรื่องราวคล้ายๆกัน แต่ของเราฮอโมนขึ้น 390 แต่หลังจากนั้นลงเหลือ 173 เศร้าอยู่นานเหมือนกันค่ะ หลังจากนี้ดูแลร่างกายให้พร้อมเพราะอาจจะมาได้ทุกเมื่อค่ะ
#9 by (2.50.52.242|2.50.52.242) At 2015-07-29 20:11,
#8 by (49.180.155.104|49.180.155.104) At 2015-07-08 10:56,
เคยผ่านมาเหมือนกันเลยคะ...เศร้าเนาะ ลุ้นทุกเดือนเพื่อรอลูกกลับมาอีกครั้ง
#7 by (1.46.135.229|1.46.135.229) At 2015-03-27 22:34,
อ่านแล้วเศร้ามากค่ะ  แอบร้องไห้ตามเลยค่ะ หัวอกเดียวกันค่ะ เจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
#6 by (180.183.98.251|180.183.98.251) At 2015-01-15 15:59,
เสียใจด้วยนะค่ะ
เข้าใจถึงอารมณ์คุงกิ๊ฟจิงๆค่ะ
เพราะเล็กก้อเหมือนคุงกิ๊ฟ อ่านที่คุงกิ๊ฟเล่ามา เล็กน้ำต่ไหลเลย ทุกวันนี้ก็ยังเสียจัยอยู่
#5 by เล็ก (27.55.208.183|27.55.208.183) At 2014-01-21 10:40,
เป็นกำลังใจให้นะคะ big smile
ถ้ายังไม่หมดเวลาการแข่งขัน ก็อย่ายอมแพ้ไปก่อนเลยค่ะ
#4 by katak At 2013-02-12 09:57,
อย่าเพิ่งท้อ สู้กันต่อไป
#3 by เจ้นี (103.7.57.18|58.9.211.209) At 2013-02-12 08:38,
สู้ๆ นะกิ๊ฟ ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ :)
#2 by หญิง (103.7.57.18|172.16.2.123, 125.25.207.159) At 2013-02-11 23:29,
สู้ๆ นะคะพี่กิ๋ฟ เป็นกำลังใจให้ ดูแลตัวเองดีๆ ให้แข็งแรงสมบูรณ์ ถ้าเค้าเป็นลูกพี่กิ๋ฟยังไงเค้าก็ต้องกลับมาค่ะ :) พักผ่อนเยอะๆ นะคะ 
ปล. ยังจำปูได้มั้ย จริงๆ แอดเฟซพี่กิ๋ฟไว้ ที่พี่ส้มบอกว่าเป็นแฟนคลับ ฮ่าๆ แต่ไม่กล้าเม้นท์ในเฟซ เม้นท์ในนี้ถนัดกว่า big smile

BLuEs&A~bLuEskY
View full profile
Code Here.